పరకాలకు హక్కులు కావలెను

అయ్యా! పరకాల గారి హక్కులకు భంగం కలిగిందట!

కాదు కాదు, పరకాల గారి హక్కులకు తెలంగాణావాదులు భంగం కలిగిస్తున్నారట!

మీటింగులు పెట్టుకోవడానికి వారికి అనుమతులు రాకపోతే మేమేం చేయాలి అంటారా? అలా అంటే ఎలాగండీ? నిజాం కాలేజీలో జనం ఆకాంక్షలకు మద్దతు పలుకుతూ మీటింగు పెట్టుకోవడానికి సాక్షాత్తూ దేశ ప్రతిపక్ష నాయకురాలికే హక్కు లేకపోవచ్చు గాక. అలాంటి హక్కు ఉందొ లేదో తేల్చుకోవడానికి కోర్టు గడప ఎక్కవలసి రావొచ్చుగాక!

రాష్ట్ర ప్రభుత్వం, కోర్టులూ అనుమతులివ్వక పోతే మాత్రం ఏమిటి? జనం కోరుకోక పోతే మాత్రం ఏమిటి? తెలంగాణా వాదులు వారిని ఊరూరా ఊరేగించి తీసుకెళ్ళి షామియానాలు వేసి, రంగస్థలాలు కట్టి వారి సభలు నిర్వహించొద్దూ? లేకపోతే తెలంగాణా వాదానికే అది మాయనిమచ్చ కాదూ?

ఏం? గతంలో వారు చిరుజీవికి నీడలా వేళ్ళాడుతూ "సామాజిక తెలంగాణా ఏర్పాటే నా ధ్యేయం" అంటూ బాకా ఊది చెపుతుంటే వీనులవిందుగా విన్నది మీరు కాదూ? ఇప్పుడెందుకు ఆయన మీటింగులు వినడానికి మీకు అభ్యంతరం?

కాబట్టి మీరు వెంటనే మీమీ వూళ్ళల్లో వారి సభలు ఏర్పాటు చేసి, కాలో చెయ్యో పట్టుకుని ప్రజల్ని పోగేయ్యండి. ఆ తర్వాత పరకాల గారిని సాదరంగా వాహనం ఎక్కించి సదరు సభాస్థలానికి భద్రంగా చేరవేయుడి.

అక్కడ వారు తదేక దీక్షతో తెలంగాణా వైతాళికులని, తెలంగాణా వాదులని మోసగాళ్ళు, అబద్ధాల కోర్లు, పుండాకోర్లు అంటూ దీవెనలు మొదలు పెట్టెదరు. అయినా ఎవ్వరూ కిక్కురుమనొద్దు. ఎవడో తెలియని కుర్ర సన్నాసులు వారి మాటల్లోని అంతరార్ధం గ్రహించలేక ఏ చెప్పో, బూటో విసిరినా, మీ తెలంగాణా వాదులంతా మానవ వలయంగా ఏర్పడి వారి హక్కులకు రక్షణ కల్పించవలెను. లేకపోతే ఇంకేమైనా ఉందా? తెలంగాణా వాదం భ్రష్టుపట్టి పోదూ?

అప్పుడు వారు నిర్విఘ్నంగా తమ ప్రసంగాన్ని ముగించెదరు. "చూశారా ఎనభై శాతం మంది సమైక్యాంధ్ర కోరుకుంటున్నారు. చూశారుగా నా సమావేశం ఆసాంతం ఎంత చక్కగా విన్నారో?" అని చిద్విలాసంతో సింహనాదం చేసెదరు. విని కేవలం తలకాయలు మాత్రమే ఊపండి. ఎనభైశాతం ఆయన మద్దతుదారుల మధ్యనుండి ఆయనకు రక్షణ వలయం కల్పిస్తూ తిరిగి రాజధానికి తీసుకురండి.

ఇదంతా మాకెందుకంటారా? అబ్బే! మీరు నిఖార్సైన తెలంగాణా వాదులమని నిరూపించు కోవాలంటే ఆమాత్రం కష్టపడాలి గదండీ. ఆయన హక్కులను ఆయన ఉపయోగించుకునే చిన్న ఏర్పాటు చేయలేని మీరు తెలంగాణా ఏం సాధిస్తారు? సాధించలేరు గాక సాధించలేరు.

కాబట్టి నేను చెప్పొచ్చేదేమంటే, మీరంతా మీ తెలంగాణా ఉద్యమాలను కాసేపు పక్కన బెట్టి, పరకాలను, ఆయన మిత్ర బృందాన్ని ఇరవై శాతం మంది నుండి రక్షణ కల్పిస్తూ రాష్ట్రం మొత్తం భద్రంగా ఊరేగించే ఏర్పాట్లు చూడవలసిందని నా ప్రార్ధన. అప్పుడాయన ఎనభై శాతం మంది తనవైపే వున్నారని నిరూపించెదరు.
  

లగడపాటి రాజగోపాల్ యూపీలో ఉద్యమం చేయాలి

లగడపాటి రాజగోపాల్ రాష్ట్ర విభజనకు బద్ధ వ్యతిరేకి. హైదరాబాదులో వున్న అక్రమ ఆస్తులను కాపాడుకోవడం కోసమే ఆయన బలంగా సమైక్యవాదాన్ని వినిపిస్తున్నారని సమైక్యవాదులకు కూడా తెలుసు. కాకపొతే ఆయన ఆ విషయం ఒప్పుకోడు.

తనకు హైదరాబాదుపై గానీ, హైదరాబాదులోని బిజినేసులపై గానీ ఎలాంటి భయం లేదనీ, ఆమాటకొస్తే హైదరాబాదులోనే కాక ఇంకా పదహారు రాష్ట్రాల్లో ఆయన బిజినెసులు ఉన్నాయనీ నిన్న ఆయనే స్వయంగా ప్రకటించాడు.

మరి ఆయన బాధ దేనికి? ఆయన మాటల్లోనే చెప్పాలంటే, చిన్న రాష్ట్రాలు దేశ సమగ్రతకి భంగకరం. చిన్న రాష్ట్రాలు ఏర్పడితే దేశం కుక్కలు చింపిన విస్తరి అవుతుంది. వగైరా వగైరా. తనకున్న దేశ భక్తిని చాటుకోవడానికి ఆయన భుజానికో త్రివర్ణపతాకం కూడా తగిలించుకొని తిరుగుతుంటాడు.

అయితే ఇప్పుడు తన దేశభక్తి (?) ని చాటుకోవడానికి ఆయనకో సువర్ణావకాశం లభించింది. తాజాగా ఉత్తరప్రదేశ్ రాష్ట్రాన్నినాలుగ్గా విభజించడానికి మాయావతి కేబినేట్ నిర్ణయం తీసుకుంది. ఈ నెలాకర్లోపు అసెంబ్లీలో కూడా తీర్మానం చేసి కేంద్రానికి పంపుతానంటోంది. అలాగే కేంద్ర ప్రభుత్వం రెండో ఎస్సార్సీ వేసి మరిన్ని కొత్త రాష్ట్రాలు ఏర్పాటు చేయడానికి ఇంకో పక్కన ముందుకు వెళుతుంది.

మరి ఒక్క ఆంద్రప్రదేశ్ విడిపోతేనే విపరీతంగా బాధపడి పోయే రాజగోపాల్ కి సహజంగా ఇవి విద్యుదాఘాతం లాంటి వార్తలే కదా? అసలే ఆయన దేశభక్తిలో దేశముదురు కూడాను! ఇప్పుడాయన ఏదో ఒకటి చేయక పోతే జనం ఆయన దేశభక్తిని శంకించే ప్రమాదం వుంది.

అందుకే వెంటనే ఆయన యూపీ వెళ్లి, భుజానికో జెండా తగిలించుకొని, మాయా ఇంటిముందు దీక్ష మొదలు పెట్టాలి. సీమాంధ్రలో చేసినట్టు దొంగ ఉద్యమాలు లేవదీస్తే ఇంకా బెటరు! ఇవన్నీ చేయడానికి చేదోడువాదోడు కావాలంటే నన్నపనేని ఎలాగూ ఖాళీగానే వుంది, ఆవిణ్ణి కూడా తీసుకెళ్ల వచ్చు. చేతిలో డబ్బు ఎలానూ ఉండనే వుంది. లగడపాటీ, నీకు చక్కని అవకాశం! ఇంకేం,  వెంటనే వెళ్లి ఉత్తరప్రదేశ్ లో సమైక్యఉద్యమం మొదలుపెట్టు!
  

పరకాలకు ప్రచారమొచ్చిందోచ్!

పరకాల ప్రభాకర్ అనే పెద్దమనిషి తెలంగాణా మొత్తం సమైక్య వాదాన్నే సమర్దిస్తున్నారని, తనకు అవకాశం ఇస్తే దాన్ని నిరూపిస్తానని చంద్రశేఖర్ అనే TRS పెద్దమనిషితో సవాలు విసిరాడట. ఆయన సవాలు విని, వికారాబాద్ లో మాట్లాడడానికి తాను అవకాశామిస్తానని, అక్కడ నిరూపించవలసిందని ప్రతి సవాల్ చేశాడట. అనుకున్నట్టుగానే మరుసటి రోజు ఇద్దరూ ABN ఆంధ్రజ్యోతి ఆఫీసుకు వచ్చారట. పరకాల ఒంటరిగా రాకుండా మందీ మార్బలంతో వచ్చాడట. ఈ చంద్రశేఖర్ కూడా ఒంటరిగా రాకుండా తన మనుషులతో వచ్చాడట.

పరకాలకు సంబంధించిన మనిషి నోటిదూలతో ఏదో అన్నాడట. వీళ్ళకు నోటిదూల ఉండడం, తెలంగాణా వైతాళికులని తిట్టడం అలవాటే గా! అది ఎలా వుంటుందో చూసి తరించాలంటే ఇక్కడ నొక్కండి. చిర్రెత్తుకొచ్చిన తెలంగాణా వాదులు టీవీ స్టూడియో సాక్షిగా నాలుగు తన్నారట. ఇకనేం, పరకాలకు కావలసింది జరిగింది. తన్నులు తింటే గగ్గోలు పెట్టొచ్చు. లబోదిబోమని మొత్తుకుంటూ సానుభూతికోసం దేబిరించొచ్చు. ఇకనేం, అన్ని సీమాంధ్ర చానెళ్ళ లోనూ మార్చి మార్చి ఇతన్ని తన్నుతున్న సీన్లు.

పైగా వీరికి భావ వ్యక్తీకరణ స్వేచ్చ కావాలట. ఏమిటి వీరి దృష్టిలో భావ వ్యక్తీకరణ స్వేచ్చ అంటే? తెలంగాణా ప్రజలు అభిమానించే వ్యక్తులను ఇష్టం వచ్చినట్టు తిట్టడమా? తెలంగాణా వారు ఆంధ్రాకు వెళ్లి పొట్టిశ్రీరాములు మీద అవాకులు చవాకులు పేలితే ఊరుకుంటారా? అసలు ఆంధ్రాలోనే కొందరు నాయకులు ప్రత్యేకాంధ్ర కోసం సదస్సు నిర్వహించుకోవాలని ప్రయత్నిస్తే ఎవరు వారి మీటింగ్ హాల్లోకి వెళ్లి చావ చితగ్గొట్టి తరిమారో జనం అప్పుడే మరిచిపోయారనుకుంటే ఎలా? ఇలాంటివారు భావ ప్రకటన గురించి మాట్లాడితే దయ్యాలు వేదాలు చదివినట్టు కాదూ?

అసలు చంద్రశేఖర్ అనేటాయనకు ఉండాలి బుద్ధి! ఆయన మెతక మనిషే కావచ్చు, కాని ఈ పరకాల అనే పరమాణువు అడగ్గానే ఒప్పుకోవడమేమిటి? ఇంట్లో భార్యనే సమైక్యాంధ్రకు ఒప్పించలేనివాడు తెలంగాణా ప్రజలను ఒప్పిస్తానని చెపితే, దానికో విలువ నివ్వడమేమిటి? అందుకు ఈయన రక్షణ కల్పిస్తాననడమేమిటి? అసలు తెలంగాణలో అంతా సమైక్యవాదులే ఉన్నారని ఆయన అంటూంటే ఆయనకు తెలంగాణలో తిరగడానికి ఈయన ప్రత్యేకంగా రక్షణ ఇవ్వవలసిన అవసరం ఉంటుందని నమ్మడమేమిటి? ఆయన రక్షణకు ఈయన గ్యారంటీ ఇవ్వడమేమిటి? విచిత్రంగా లేదూ?

ప్రచారంలేని పరకాలకు తెలంగాణావాదుల చేత తన్నించుకోవడమే కావలసింది. ఎన్ని తన్నులు తింటే అంత ప్రచారం. దానికోసం తెలంగాణా ప్రజలను రెచ్చగొట్టడం అనే చిన్న పెట్టుబడి పెడితే చాలు. రోగి కోరిందే డాక్టరు ఇచ్చినట్టు ఆయనకు కావలసినట్టుగానే వీళ్ళు తన్నారు. ఇన్నాళ్ళూ టీవీలో కనపడడానికి మొహం వాచిపోయినాయనకు ముందే ఊహించినట్టుగానే అంతో ఇంతో ప్రచారం లభించింది. ఇంకో నాలుగు తన్నులు, ఒకటో రెండో బాండేజీలు ఎక్కువెందుకు పడలేదా, మరో నాలుగు రోజులు ఎక్కువ ప్రచారం వచ్చేదే అని ఆయన  బాధపడిపోయి ఉంటాడు పాపం. ఏంచేస్తాం పరకాల గారూ, మావాళ్ళకు అంతకన్నా ఎక్కువ చేతకాదు మరి! ఈ సారి మరింత బాగా రెచ్చగొట్టి చూడండి మరి! మీరెలాగూ మాటలతో తెలంగాణా ప్రజలని మెప్పించలేరు, తన్నులు తిని సానుభూతి అయినా పొందడానికి ప్రయత్నించండి.

దోపిడీదారులమని అన్నారు కాబట్టి...

మమ్మల్ని దోపిడీదారులు అన్నారు కాబట్టి తెలంగాణా వదలం. 
మమ్మల్ని జాగో భాగో అన్నారు కాబట్టి తెలంగాణా వదలం.

ఇవీ కొంతమంది సమైక్యవాదులు చెప్పే మాటలు.  వీరు అంతర్గత అర్థం వచ్చేలానో, లేక బహిరంగంగానేనో క్రింది విధంగా వాదన చేస్తారు.

అసలు రాష్ట్రం అంటూ విడిపోతే మా ఆంధ్రా వారికే లాభం. మేం బాగా కష్టపడి (మేమేలాగూ కష్టపడే వాళ్లమేగా) మా రాష్ట్రాన్ని దేశంలోనే, కాకపోతే ప్రపంచంలోనే గొప్ప రాష్ట్రంగా తయారు చేస్తాం. అయినా కూడా మేం విడిపోవాలనుకోవడం లేదు. ఎందుకంటారా! మిమ్మల్ని (తెలంగాణా ప్రజల్ని) ఇబ్బంది పెట్టడానికి. ఎందుకంటే మీరు మమ్మల్ని దుర్భాషలాడారుగా! అందుకని మేం మిమ్మల్ని వదలం. మీరు అరిచి గిజుకున్నా సరే మేం ఇక్కడే వుండి మీకు కావలసినంత అపకారం చేస్తుంటాం. దానివల్ల మాక్కూడా అపకారం జరిగినా సరే. (మరి ప్రపంచంలో గొప్ప రాష్ట్రం కావలసిన ప్రాంతం అలా కాకుండా పోతుందంటే అపకారం జరుగుతున్నట్టేగా). అయినా సరే, మాకు జరిగే అపకారమైనా మాకు సమ్మతమే కానీ మీకు మాత్రం ఉపకారం జరగడానికి వీల్లేదు. ఎందుకంటే మీరు మమ్మల్ని తిట్టారుగా!

ఇదీ వరస.

దీంట్లో రెండుమూడు అంశాలున్నాయి.

ఒకటి, తెలంగాణా వారు సీమాంధ్ర వారిని తిట్టడం.
రెండు, సీమాంధ్ర రాష్ట్రం విడిపోతే దేశంలోకెళ్ళానో, ప్రపంచంలోకెళ్ళానో గొప్ప రాష్ట్రంగా వర్ధిల్లడం.
మూడు, తెలంగాణా వారు తిట్టారు కాబట్టి వారిని ఇబ్బందులకు గురి చేయడానికి సమైక్యంగా వుండడం.

ఇప్పుడు సమస్య విషయం పూర్తిగా దేనికదిగా విడిపోయింది గదా! ఇప్పుడు ఇది ఎంత చెత్త వాదనో వేరే చెప్పవలసిన అవసరం లేకుండానే చదువరులు అర్థం చేసుకోగలరు. కాకపోతే ఇలాంటి వాదనలు కొంత మంది లబ్దప్రతిష్టులైన బ్లాగర్లు  కూడా చేయడమే ఆశ్చర్యకరమైన విషయం.

దీన్ని మరింత విశ్లేషిద్దాం.

వారి అభియోగం తెలంగాణా వారు సీమాంధ్రులని తిట్టారని. దీనిలో ఎంతవరకు వాస్తవం వుంది? తెలంగాణా వారంతా కట్టగట్టుకుని  సీమాంధ్రులని తిట్టడం సాధ్యమేనా? కొందరు తిడితే అందరినీ బాధ్యులను చేయడం ఎంతవరకూ సబబు? ఆ తిట్టినా కొందరు కూడా తాము తిట్టింది కొందరు సీమాంధ్రకు కొందరిని మాత్రమే అని పదే పదే వివరణ ఇచ్చారు కూడా. ఇక్కడ కొందరిని ఉద్దేశించి అన్న మాటలు అందరికీ అన్వయించుకొని బాధపడడం (నిజంగా పడ్డట్టయితే) ఒక ఎత్తైతే, ఆ తిట్లకు తెలంగాణా ప్రజలంతా కారకులే అన్నట్టు మాట్లాడడం ఒక ఎత్తు.

నిజానికి తెలంగాణాలోని ప్రతీ ఊర్లోనూ కనీసం ఒక్కటైనా ఆంధ్రా వారికి చెందినా కుటుంబం వుంటుంది. వారంతా కలిసి మెలిసే వుంటున్నారు. గత పది సంవత్సరాలనుంచీ ఉద్యమం ఉధృతంగా సాగుతున్నా వీరి మధ్య ఎక్కడా ఒక్క చిన్న గొడవైనా జరిగినట్టు కనీసం ఆంధ్రా పక్షపాత మీడియా కూడా చూపించలేక పోయింది.

సరే, తిట్టారే అనుకుందాం. మరి మనం స్వాతంత్ర్య పోరాటం చేస్తున్నప్పుడు కూడా బ్రిటిష్ వారిని దోపిడీ దారులని తిట్టామే! దానర్థం బ్రిటన్ లో వున్నా ప్రతీ సామాన్య పౌరుడూ దోపిడీ దొంగేనా? కాదుగదా? ఉదాహరణకు క్రింది పద్యం చూడండి.

భరత ఖండంబు చక్కని పాడి యావు

హిందువులు లేగదూడలై ఏడ్చుచుండ 

తెల్లవారను గడుసరి గొల్లవారు 

పితుకుచున్నారు మూతులు బిగియ గట్టి. 

     -చిలకమర్తి లక్ష్మీనరసింహం పంతులు

దీని అర్థం ఏమిటి? మొత్తం తెల్లవారంతా దొంగలేనా? బ్రిటన్ మన దేశాన్ని పాలించినప్పుడు కూడా అక్కడ బీద బ్రిటిష్ ప్రజలు ఉండేవారు. బిచ్చగాళ్ళు కూడా ఉండే వాళ్ళు. మరి మన సొమ్ము దోపిడీ చేసి వాళ్ళు బిచ్చగాళ్ళుగా వున్నారా? కాదనేగా అర్థం. అంటే పై పద్యం దోపిడీ దార్లను ఉద్దేశించి రాసిందే కాని మొత్తం బ్రిటిష్ వారిని ఉద్దేశించి రాసింది కాదు. కాకపోతే అలా రాసిన ప్రతీచోటా disclaimers ఇవ్వాలంటే ఎలా?

కానీ బ్రిటిష్ ప్రజలు అలా అనుకోలేదు. వారు సరిగ్గానే అర్థం చేసుకున్నారు. ఎంతో మంది గాంధీజీకి శిష్యులుగా కూడా వున్నారు. అంతే కాదు, భారతదేశానికి స్వాతంత్ర్యం ఇచ్చేటప్పుడు వారు స్వాగతించారే కానీ ఎదురు చెప్పలేదు.

మరి మన సోదరులు అలా అనుకోవడం లేదంటే వారికి ఇవన్నీ తెలియడం లేదనుకోవాలా? ఎంతమాత్రం కాదు. వారికి ఇవన్నీ తెలుసు. అంతేకాదు తెలంగాణాపై ప్రాంతీయ దోపిడీ ఎలా జరుగుతుందో కూడా తెలుసు. కళ్ళముందే తూములు పగులగొట్టి నీళ్ళు దండుకోవడాలూ, శ్రీశైలం ఎడమ కాలువ ఎండగట్టి, కుడివైపు కాలువల కదంబాలు చేపట్టడాలూ, చేవెళ్ల-ప్రాణహిత పక్కకు నెట్టి పోలవరం ఆఘమేఘాల మీద కట్టడాలూ లాంటి విషయాలు రోజూ కనపడుతుంటే తెలియకుండా ఎలా వుంటాయి? తెలంగాణా భూములను పందేరం పెట్టి ఎకాఎకి లక్షల కోట్లు మూతలు కట్టుకున్న వారిని ఎలా విస్మరించగలరు?

గుర్తించారు కాబట్టే చాలామంది సహృదయులైన ఆధ్రులు తెలంగాణా ఉద్యమానికి స్వచ్చందంగా మద్దతు పలుకుతున్నారు. మరికొంత మంది తటస్థంగా వుంటున్నారు. కాని కొంతమంది మాత్రం పైన చెప్పుకున్నట్టుగా మాటల యుద్ధం చేస్తుంటారు.ఎందుకంటే ఈ వ్యవస్థ ఇలాగే కొనసాగడం వారికి ఇష్టం. విడిపోతే వారు అభివృద్ధి చెందినా సరే, విడిపోకుండా వుండి ప్రాంతీయ దోపిడీవ్యవస్థ ఇలా నిరాటంకంగా కొనసాగడమే వారికి ఇష్టం. మరి దోపిడీవ్యవస్థను బలపరిచే వారు కూడా దోపిడీదారులు కాకుండా ఇంకేమౌతారు?

ఇక మిగతా అంశాల గురించి చర్చించడం అవసరమా?

తెలంగాణా కావాలంటున్నారు, మరి కాశ్మీర్ విడిపోతానంటే సమర్థిస్తారా?

తరచుగా సమైక్యవాదులు వేసే ప్రశ్నల్లో ఇది ఒకటి. ఇలాంటి ప్రశ్నలు వింటుంటే వీరి అవగాహనా రాహిత్యానికి నవ్వాలో ఏడవాలో అర్థంకాదు. కాని వీరి ప్రశ్నలకు జవాబు చెప్పక తప్పదు, లేకపోతే తాము తమ మిడిమిడి జ్ఞానంతో ఆలోచించిందే నిజమని వీరు భావించుకుంటారు. 

అసలు ఈ రెండు సమస్యలకు సారూప్యతే లేదు. ఒకటేమో దేశ రాజ్యాంగాన్ని ధిక్కరించి వేరే దేశం కోరే విషయం. రెండోది దేశ రాజ్యాంగసూత్రాలకు లోబడి, దేశ సార్వభౌమత్వాన్ని అంగీకరిస్తూనే, నాలుక్కోట్ల జనాభా కలిగిన ఒక ప్రాంతం దేశంలో తమకు ప్రత్యేకరాష్ట్రం కావాలని కోరడం.

ఇక కాశ్మీర్ విడిపోతానంటే ఒప్పుకుంటారా అని వారు వేసే ప్రశ్న. దానికి ఇప్పటికే ఎంతో మంది అరుంధతీ రాయ్, ప్రశాంత్ భూషణ్ వంటి మేధావులు తమ మనసులో మాట చెప్పారు, తన్నులు కూడా తిన్నారు. కాశ్మీరు గురించి మాట్లాడడానికి నాకు అంత పరిజ్ఞానమూ లేదు, మాట్లాడాలనే కోరికా లేదు. అయితే దీన్ని తెలంగాణావాదంతో ముడిపెట్టారు కాబట్టి నేను చెప్పవలసింది చెప్తాను.

న్యాయంగా ఆలోచించినప్పుడు ఏ ప్రాంతం భవిష్యత్తు నిర్ణయించ గలిగేదైనా ఆ ప్రాంతపు ప్రజలే. ఒక ప్రాంతం ఏదేశంలోనైనా కలవాలన్నా, స్వతంత్రంగా వుండాలని నిర్ణయం తీసుకోవాలన్నా వారి ఇష్టాయిష్టాల మీదనే ఆధారపడి వుండాలి. ఆ ప్రాంత ప్రజలు కూడా, అలా నిర్ణయించుకునే ముందు తాము ఒక దేశం నుండి విడిపోతే ఎదురయ్యే సవాళ్ళను, ఎదుర్కోవలసిన సమస్యలను గురించి తప్పక ఆలోచిస్తారు.

విడిపోతే తాము ఎదుర్కోబోయే సమస్యల కన్నా ఇప్పుడు ఉన్న దేశంలో వారు ఎదుర్కొనే సమస్యలే ఎక్కువగా ఉన్నట్టయితే వారు దేశం నుండి విడిపోవడానికే మొగ్గు చూపే అవకాశం వుంది. ప్రజలు అంతటి తీవ్రమైన నిర్ణయం తీసుకున్నారంటే, అది తప్పకుండా పాలకుల తప్పే. అలాంటప్పుడు ఆ ప్రాంత ప్రజలను ఆపే హక్కు పాలకులు నైతికంగా కోల్పోతారు.

ఇదంతా చెప్పేటప్పుడు కాశ్మీర్ ప్రజలు ఏం కోరుకుంటున్నారో నాకు తెలియదు. దానికి వోటింగో, రిఫరెండమో ఏదో ఒకటి పెడితే తప్ప ప్రజాభిప్రాయం తెలిసే అవకాశం లేదు. ఇలాంటి సమస్యలను పరిష్కరించడానికి ప్రజాస్వామ్య యుతమైన పద్ధతులున్నాయి. ప్రభుత్వాలు భేషజాలకు పోకుండా ఆ పద్ధతులను అనుసరించి ప్రజాభిప్రాయం సేకరించి తగిన విధంగా నిర్ణయం తీసుకోవచ్చు.

ఇక పోతే తెలంగాణా విషయం. తెలంగాణా ఒక ప్రత్యేక రాష్ట్రాన్ని కోరుకుంటుంది, దేశాన్ని కాదు. ఇలా కోరుకోవడం ఇది మొదటి సారి కాదు, ఇప్పటికే ఎన్నోసార్లు ప్రత్యేక రాష్ట్ర ఉద్యమాలు రావడాలు, కొత్త రాష్ట్రాలు ఏర్పడడాలు కూడా జరిగాయి. దానికి పొరుగున ఉన్న ఆంధ్రులే ఆద్యులుగా వున్నారు. వారే మాకు స్ఫూర్తి. పైగా ఇలా కొత్త రాష్ట్రాలు ఏర్పాటు చేయడానికి మన దేశ రాజ్యాంగం పూర్తిగా అనుకూలం.  

తెలంగాణా ఏమైనా రాష్ట్రంగా మనగలగ లేనంత చిన్న ప్రాంతమా? రాష్ట్రంగా మనగలగలేక పోయినా గొంతెమ్మ కోరిక కోరుతుందా అని ఆలోచించి చూద్దాం. తెలంగాణా రాష్ట్రం ఏర్పాటయితే అది ఇప్పుడు దేశంలో వున్న పదహారు రాష్ట్రాల కన్నా పెద్దదిగా వుంటుంది. కాబట్టి మనలేక పోవడమో, చిన్న రాష్ట్రమని చిన్నచూపు చూడడమో చేయవలసిన అవసరమే లేదు.

ఇక పోతే తెలంగాణా రాష్ట్రం ఏదో ఇప్పటివరకూ అసలేలేని కొత్తరాష్ట్రం కాదు. 1956 వరకూ ఇది హైదరాబాదు రాష్ట్రం రూపంలో వుంది. కాకపోతే కొన్ని మరాఠా, కన్నడ జిల్లాలు అదనంగా ఉండేవి. ఫజల్ అలీ కమీషన్ తెలంగాణా పై మొదటి SRCలో చర్చిస్తూ, దీనిపై తొందర పడకుండా 1962 వరకూ ప్రత్యేక రాష్ట్రంగా ఉంచాలనీ, 1962 లో ఒకవేళ మూడింట రెండొంతుల మంది తెలంగాణా శాసనసభ్యులు ఆంధ్రాతో విలీనానికి అంగీకరిస్తేనే విలీనం చేయాలని స్పష్టంగా తీర్పు చెప్పింది.


కానీ కొంత మంది తెలంగాణా, ఆంధ్రాకు చెందిన కాంగ్రెస్ నాయకులు, మొదటి SRC స్ఫూర్తికి విరుద్ధంగా పెద్దమనుషుల ఒప్పందం అని ఒకటి కుదుర్చుకొని ఒక బలవంతపు రాష్ట్రాన్ని తెలంగాణా ప్రజలపై రుద్దారు. కనీసం ఆ ఒప్పందమైనా సరిగ్గా అమలైందా అంటే, రాష్ట్రం ఏర్పడ్డరోజు నుంచే దానికి తూట్లు పొడవడం మొదలు పెట్టారు. అలా మొదలైన ఒప్పందాల వమ్ము ఇంకా కొనసాగుతూనే వుంది. తర్వాత దానికి రిపేర్లు చేద్దామని 610 లాంటి ఎన్ని జీవోలు తీసినా చివరికి అవి కూడా వమ్మయ్యాయే కానీ, ఏదీ సరిగ్గా అమలు జరగలేదు.       

అటువంటి పరిస్థితిలో తెలంగాణా ప్రజలు ఈ సమైక్యరాష్ట్ర ప్రభుత్వాలను పూర్తిగా నమ్మడం మానివేశారు. మానివేసారనే కన్నా అవే విశ్వాసాన్ని కోల్పోయాయని చెప్పితే బాగుంటుంది. ప్రభుత్వం ఎంతగా దిగజారి పోయిందంటే, తెలంగాణా శాసన సభ్యులు రాజీనామాలు చేసి, ప్రభుత్వం మైనారిటీలో పడిన సందర్భంలో అధికార పక్షం, ప్రతిపక్షం ఒక ఆంధ్రా లాబీగా మారి అవిశ్వాసం అన్న మాట రాకుండా ప్రభుత్వాన్ని నడుపుకునే నాటకానికి తెరలేచింది. ఎన్నికలోస్తే తెలంగాణా ప్రజలు తమను వెలివేస్తారేమో ననే భయంతో ప్రభుత్వాన్ని కూలకుండా నడుపుకుంటూ ప్రజాస్వామ్య విధానానికే విఘాతం కలిగించే దుస్సాహసాలకు తెగించడం జరిగింది.

ప్రతిపక్షం, ప్రధానపక్షం కుమ్మక్కై  రాజకీయం నడుపుతున్న ఈ పరిస్థితి చూసినప్పుడు, తెలంగాణాకు ఇకముందైనా న్యాయం జరుగుతుందని ఎలా నమ్మకం కలుగుతుంది? పార్టీలకతీతంగా రాజకీయులు ప్రాంతీయకోణంలో చీలినప్పుడే తెలంగాణాకు ఇక న్యాయం జరగదనే విషయం తెలిసిపోయింది. ఎందుకంటే ఒక ప్రాంతం వారే సంఖ్యా బలంలో ఎప్పుడూ మిన్నగా వుంటారు కాబట్టి. పార్టీలకు అతీతంగా ప్రజాప్రతినిధుల మధ్యన నెలకొన్న ఈ అక్రమ సంబంధం ప్రాంతాల మధ్యన అన్యాయమైన పోటీగా మారింది. ఈ అన్యాయమైన పోటీలో మరింతకాలం పాల్గొంటూ, తన జవసత్వాలను వృధా చేసుకొనే అవసరం గాని, ఓపిక  గానీ తెలంగాణా ప్రజలకు లేదు. కాబట్టి ఈ అసమానతను నివారించడానికి ప్రత్యేక రాష్ట్ర ఏర్పాటు తప్ప మరో మార్గం లేదు.